Özlem… (ANİ’ye)

Babasını bekliyordu çocuk,
zaman, gecenin bir yarısı
annesine anlatıyordu
sonra ona anlat diyordu
güzel anlarını
babasıyla geçen
göz kapaklarında
uykucuk kuşları
ekmek kavgasıydı
babası

hayaller kurmak istiyordu çocuk
Anne, herşeyiydi ama
babası değildi hiçbir zaman
anne özlüyor ama söyleyemiyordu
çocuğun özlemi
daha büyüktü anneden
geceleri gördüğü
bir babayı, kızına anlatmak
hem de özlem duyarken

kahramanıydı kızının baba
‘bütün kahramanlar
mutlaka geri döner değil mi anne ?’
diyordu çocuk,
anneye evetten başka söz kalmıyordu

sorular soruyordu babasına telefonda
hem de kocaman sorular
o cevapları ancak babalar biliyordu
bir gün, istifa etti baba işinden
sabah kahvaltı da söyledi kızına
küçüktü istifa ne demek ti ?
ama birden tebessüm etmeye başladı çocuk
‘çok sevindim yaşasın’ dedi ve ekledi
‘yani artık daha fazla birlikte olacağız değil mi ?’

İstanbul 3 Eylül 1999 10:50

About tanericten

Marketing Investment Management Consultant- Lecturer since 1998-Two Children-member of BJK and IAA
This entry was posted in Karalamalar. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s